Ewangelie o Panu Jezusie

Na pierwszy rzut oka może zadziwić takie postawienie tematu. Warto byłoby przynajmniej zasygnalizować problem, że tak na prawdę to mamy tylko jedną ewangelię o Jezusie Chrystusie, czy też Jezusa Chrystusa, albo nawet można powiedzieć, że Pan Jezus jest Ewangelią, ale spisana według czterech ewangelistów. Ale przecież w powszechnym odbiorze to właśnie te księgi dostarczają nam najwięcej informacji o Panu Jezusie i jest to prawda. Ale nie tylko o informacje tu chodzi, bo jak zaznacza św. Jan w pierwszym epilogu  czyli w 20,30-31 swojej ewangelii: „ Jezus dokonał jeszcze wielu innych znaków, których nie zapisano w tej księdze. Te natomiast spisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Bożym, oraz abyście wierząc, mieli życie w Jego imię”. Czyli podstawowym i głównym celem całego Pisma Świętego a ewangelii w szczególności jest doprowadzenie czytelnika  lub słuchacza do życia Bożego czyli krótko mówiąc do wiary, że Jezus jest Mesjaszem, Synem, Bożym, Zbawicielem i aby ta wiara dała nam zbawianie. A zatem ewangelia są czym s więcej niż księgą biograficzną, życiorysem, kroniką, opowiadaniem o życiu i czynach Pana Jezusa. To dopiero początek, który powinien prowadzić do procesu uwierzenia i wiary.
Pierwszym, który podjął się próby całościowego i systematycznego przedstawienia słów i czynów Jezusa z Nazaretu, był Święty Marek. Jeszcze przed zburzeniem Jerozolimy (r. 70), najprawdopodobniej w latach 65-68, napisał on dzieło zatytułowane „Euaggelion Jesou Christou Hiou Theou”, to znaczy „Ewangelia o Jezusie Chrystusie Synu Boga” (Mk 1,1) i tak to po raz pierwszy słowo ewangelia, czyli ”dobra nowina o działalności Jezusa jako Posłańca Bożego, o jego słowach, czynach, śmierci i zmartwychwstaniu” dotychczas ustanie przekazywana i do wiadomości podawana, ukazuje się jako sporządzone w formie książki opowiadanie o Jego słowach i czynach, a zatem o Jego dziele, nauce i życiu.
    Opierając się na ustanie przekazywanym materiale Jezusie, szczególnie na świadectwach naocznych świadków, jak również uwzględniając to, co już w formie najrozmaitszych zbiorów utrwalone zostało na piśmie napisał Marek dzieło, które przedstawiając działalność historycznego Jezusa ma wzywać do wiary w Niego i ją budzić. Swoją „Ewangelią” stworzył on dzieło literackie i teologiczne pozbawione jakiejkolwiek analogii w dotychczasowej literaturze biblijnej i pozabiblijnej.
    Katechetyczny materiał o Jezusie przedstawił Marek w formie książki opowiadającej o działalności Jezusa dając tym do zrozumienia, że podstawą wiary w Jezusa są wydarzenia z Jego życia. Mimo to nie nazwał swego działa „Historią Jezusa”, ani „Życiem Jezusa” czy „Kroniką”, choć takie rodzaje literackie były już wtedy znane. Nazwał je „Ewangelią”. Stało się to dlatego, że nie chodziło mu o przedstawienia całości życia Jezusa, ani o systematyczne omówienie rozwoju Jego osobowości: on wybrał z życia i działalności Zbawiciela ter momenty, które ilustrują, że jest On Synem Bożym, oczekiwanym Mesjaszem, Zbawicielem w słowie, czynie, cierpieniu, śmierci i zmartwychwstaniu.
    Olbrzymi materiał o Jezusie, jaki stał do dyspozycji, przeczytajmy choćby drugi epilog św. Jana 21,25: ”Jezus jeszcze wiele uczynił, lecz, sądzę, że gdyby to wszystko spisano, cały świat nie pomieściłby napisanych ksiąg”, który te uwagę potwierdza. A zatem ten ogrom materiału Święty Marek uporządkował według kryteriów historycznych i geograficznych.
    Po „Ewangelii” Marka powstały dzieła Mateusza (70-80) Łukasza (80-90) i Jana (90-100). Każdy z tych autorów opierał się na ustnym i pisemnym przekazie, każdy wycisnął na nim piętno swej osobowości, i wreszcie każdy adresował do innej grupy odbiorców: Marek do chrześcijan w Rzymie, pochodzących w ogromnej większości ze środowiska pogańskiego, Mateusz do judeochrześcijan, Łukasz do chrześcijan wywodzących się z pogan syryjskich, bo przecież sam był w Syrii urodzonym grekiem, Jan przedstawi można zaryzykować stwierdzenie pierwszą całościowo ujętą teologię, czy bardziej chrystologię. Dlatego ewangelie różnią się między sobą pod względem stylu, języka i przewodniej myśli. Czterej ewangeliści byli nie tylko zbieraczami i kompilatorami materiału o Jezusie; oni byli przede wszystkim teologami, którzy mając swój pogląd, swoje doświadczenie i przeżycie wiary w Jezusa, utrwalili go na piśmie i zilustrowali przy pomocy świadomie wyselekcjonowanego materiału Jego Słów i czynów.
    Nie tę prawdę pomoże nam zgłębić nauka Soboru watykańskiego II” „ Apostołowie po wniebowstąpieniu Pana przekazali słuchaczom to, co On powiedział i czynił, z pełniejszym zrozumieniem, którym cieszyli się, pouczeni chwalebnymi wydarzeniami życia Jezusa oraz światłem Ducha prawdy oświeceni. Święci zaś autorowi napisali cztery Ewangelie, wybierając niektóre z wielu wiadomości przekazanych ustnie lub pisemnie, ujmując pewne rzeczy syntetycznie lub objaśniając je, przy uwzglęnieniu sytuacji Kościołów, zachowując wreszcie formę przepowiadania, ale zawsze tak, aby nam przekazać szczerą prawdę o Jezusie”. (Dei Verbum 19) .